หวัดดีค่ะ คิดว่าใครหลายๆ คนคงไม่เคยเห็นบล๊อคนี้เป็นแน่ (แหงล่ะ ก็เจ๊เล่นดองข้ามปีนี่นา) และเมื่อไม่นานมานี้ที่ได้ไปค่ายการ์ตูนมา ทำให้เกิดแรงกระตุ้นที่จะมาอัพ(มีคนกล่าวว่า มาอัพซักทีเซ่เยอะเหมือนกัน)
ดังนั้นคราวนี้จึงขอมาอัพเรื่องของค่าย7-11 ที่ออกแนวติดบ้านิดหน่อย(?) โดยส่วนมากแล้วคือ… เราจะเล่าเรื่องที่เกี่ยวกับเดอะเช้สอ่ะนะ(กลุ่มในค่าย) พูดมากและ…เริ่มเข้าเรื่องเลยดีกว่า
วันแรกที่มา พอได้เข้าห้องพักก็เจอกับหมาน้อยเคนส์ ที่ตอนแรกคิดว่าแมว
(ซึ่งไม่คาดว่าจะได้อยู่กลุ่มเดียวกันในภายหลัง)
แล้ววันนั้นเป็นอะไรที่แย่มาก เราวิ่งเข้าห้องน้ำหลายรอบเลย ยิ่งในห้องแอร์ บรื้อ!!
รู้สึกเวทนาตัวเอง วันแรกความเอ็นจอยกับงานยังไม่มี เพราะมัวเสียเวลาไปกับการปวดท้อง
แล้วพอได้มีบุญกลับมาที่ห้องพักอีกรอบ คุณรูมเมทคนหนึ่งซึ่งไม่มีใครสักคนในห้องนั้นกล้าทัก เพราะไม่แน่ว่าคุณเขาจะเป็นอาจารณ์รึเปล่า ชื่อตั้งประหลาดเลยถือกำเนิดขึ้นมา
พวกเราเรียกว่าคุณปริศนาอยู่บ่อยครั้ง(และปัจจุบันก็ยังคงเรียก เพราะมันติดไปแร้วอ่ะ)
หลายๆ คนถ้าไปพักในโรงแรมหรือรีสอร์ทอย่างนี้ก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องสยองขวัญใช่ป่ะ เราก็เจอนะ ในห้องน้ำ
ใช่แล้ว! แมลงสาบ ยังดิ้นๆ อยู่เลยอ่ะ แถมเรายังเจอตั้งสองวันแน่ะ คนอื่นๆ บอกว่าไม่เห็นมี
แล้วทำไมถึงมีแต่ฉันที่เจอหว่า..? (รึว่าฉันจะโชคไม่ดีเอง)
ดูรูปแล้วงงป่าว เพราะเขาว้าวกันใหญ่เลย ใครที่อยู่ในกลุ่มเดอะเช้สจะรู้ดี เพราะมันคือรหัสผ่าน(ไปซะแล้ว)
เวลาใครจะเขาห้องทีก็จะมีคำถามดังออกไป “รหัสผ่าน!!?” ตอบผิดตอบถูกประตูก็เปิดอยู่ดีล่ะนะ แต่รหัสน่ะก็ว้าวเนี่ยแหละ(จากที่คุยกันเล่น กลายเป็นรหัสผ่านไปเลยแฮะ)
นัด6โมง ตื่น6โมง รีบไปชี่กงกันทันที แต่ละคนยังงัวเงียกานอยู่เลย (แน่นอนว่ายังไม่ได้อาบน้ำ)
ตอนบ่ายไปหมู่บ้านเด็ก ไม่ได้ไปเล่นกะเด็กๆ หรอกนะ เพราะภารกิจของเราคือการถ่ายรูปอย่างเดียวเลย
(ในภาพขี้เกียจวาดคนอ่ะนะ)
การรอคอยกระดาษต้นฉบับเกิดขึ้นหลังจาที่กลับจากมด. ภาวนาว่า น่าจะแจกกระดาษเสียตั้งแต่วันนี้
(ดูหน้าตาแต่ละคนสิ ไม่ใช่นักเลงน้า)
หลังจากที่เลิกเครียดเรื่องกระดาษ เราก็บ้ากันต่อ ตอนกลับห้องวิ่งกลับด้วยท่าโลโก้พร้อมสโลแกน
(วิ่งท่านั้นกันจริงๆนะนั่น ไม่อายชาวบ้านชาวช่องกันเล้ย)
แล้วในค่ำคืนนั้น คอนเซ็ปการ์ตูนเรื่องยาวในแม๊กกาซีนก็ออกฟา…(เกิดจากการพูดผิดกลายเป็นคอนเซ็ป)
และแล้วเวลาที่รอคอย(?)ก็มาถึง
ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณเที่ยงคืน ความง่วงก็เริ่มเข้ามาครอบงำกลุ่มเดอะเช้สทีละนิด จนต้องหาวิธีขจัด
ชี่กงนี่ ทำให้ตาสว่างได้จริงๆ แฮะ
พอวันสุดท้ายมาถึง
และแล้ว สิ่งที่ไม่อยากได้ยินในขณะนั้นก็ดังขึ้น
เหตุการณ์ที่เกินขึ้นทั้งหมดนั้นมันทำให้พวกเราเหนื่อยมาก แต่ก็สนุกมากเช่นกัน
4 วันมันช่างสั้นจริงๆเลยเนอะ ก่อนจะจากกัน ความบ้าเดอะเช้สก็ยังไม่หมดไปอยู่ดี
ขอฝากความคิดถึง สมาชิกเดอะเช้ส และทุกคนที่ได้ไปค่ายโหด7-11 มา ณ ที่นี้นะคะ
By แมว(?)โรคจิตถือมีด NeaR’s
